Nadat de trip twee weken eerder was uitgesteld – De brug over de A27 werd niet bediend, en aansluitend was de Grevelingensluis gestremd, was het het weekend van 18 en 19 april tijd om te vertrekken. Om 1100 zou de brug over de A27 worden bediend en lagen we keurig te wachten.
De alarmbellen van de slagbomen gingen af, en het verkeer kwam tot stilstand. Alleen… de bomen bleven open staan, en de brug bleef dicht. Na enkele minuten stopten de alarmbellen en kwam het verkeer weer op gang; SunSea lag nog aan de verkeerde kant van de brug. Na een kort contact met de verkeerspost in Dordrecht werd gezegd dat de brug opnieuw zou worden bediend. Gelukkig maar. Terwijl we de telefoon neerlegden, hoorden we de alarmbellen al afgaan – En… het geluid van een vrachtwagen die heel hard op de slagboom reed, die vervolgens afbrak.

Post Dordrecht belde al, dat het minstens twee uur zou duren. Om 1300 stond een heel leger mensen klaar om de slagboom te vervangen, en mochten wij erdoor. Toch knap dat op een Goede Vrijdag zo snel een incident als dit kan worden opgelost; mensen opgetrommeld, slagboom gevonden en vervangen – Respect!
De opluchting was groot dat we deze horde hadden genomen. Door de vertraging mochten we echter pas na de avondspits Dordrecht voorbij; we hebben die tijd nuttig gebruikt, liggend naast een terrasje de geneugtes van de horecagelegenheid laten afzakken in onze boot en magen. Uiteindelijk voeren we rond 2100 Willemstad in, alwaar Leo en Nicole ons al opwachtten voor (nog) een drankje.

Op zaterdagochtend zijn we op tijd uitgevaren, na een kort bezoek aan de sluitende watersportwinkel in Willemstad. De eigenaar gaat met pensioen. We hadden natuurlijk niks nodig, en in tegenstelling tot andere keren, hebben we nu ook niks gekocht. De tocht verliep voorspoedig langs drie “kunstwerken”, waarbij de steigers bij de Volkeraksluizen nog “onbetreedbaar” waren, waren die bij de Krammersluizen vernieuwd. Fijn om te zien dat er voortgang in zit. De sluis bij de Grevelingen was de drukste van de dag en in zicht van de haven voor in elk geval de komende 12 maanden. De overgang van zoet naar zout water gaat gepaard met de zilte lucht, maar vooral ook van de belofte van mooie zeiltochten dit jaar.

Claudia en Annemiek kwamen ons ophalen – dat hebben we gevierd in Bru17. Geen Oosterscheldekreeft dit jaar, maar een evenzo heerlijke Grevelingenkreeft. Het wordt een mooi zeiljaar!