In vergelijking met de eerste editie van dit seizoen is er weinig wind. Dat vindt de wedstrijdcommissie aan het einde ook, als na vijf en een half uur op het water de race wordt ingekort. We hebben uiteindelijk in die tijd slechts 20 mijl afgelegd.

Het team van deze editie Frank, Jan-Willem, Patrick en David heeft dan al genoten van erwtensoep en broodjes. Maar natuurlijk kan dat ook nog even afgetopt worden bij Perry’s voor nog wat lekkers. Oh ja; memo aan de cateraar: Niemand is glutenvrij.

De dag ervoor zijn Patrick en David al aan boord gegaan om te bekijken of er genoeg inbouwruimte is voor een onderdekse stuurautomaat. Dat wordt nog spannend; er lijkt ruimte genoeg maar de plek is moeilijk bereikbaar en het is nog onduidelijk of de de stuurautomaat voldoende ruimte om de aandrijf-draai te kunnen maken. Reken- en tekenwerk in het verschiet.

Bij de start van de wedstrijd was de pin duidelijk bevoordeeld, en hoewel we goed op koers lagen om daar te starten, gooide een windshift roet in de schippersmaaltijd, en moesten we uiteindelijk overstag om de lijn over te steken. Bij de gate aangekomen hadden we te maken met een tegenstander die de boei net niet haalde en vanuit een binnenste-boot positie naar ons overstag ging; dat mag natuurlijk niet – er is recht op ruimte voor een binnenste boot om de boei te ronden, maar niet om overstag te gaan. Gelukkig voor beide gingen ze enkele centimeters achter ons langs.
Onze overstag-manoeuvres gaan inmiddels geolied; we houden snelheid en de traveller wordt goed gebruikt.

De Grevelingencup kent naast de betonning in de route ook nog het fenomeen “Grevelingen” volgen. Dit betekent dat de betonning op het vaarwater moet worden gerespecteerd. In de achtervolging op ons besloot een groep van enkele zeilers de G52 ton over te slaan en een stuk af te snijden. Reden voor ons en de buurboot om de protestvlag te zetten. Maar na vijf en een half uur op het water, met temperaturen rond de 7 graden is de borrel belangrijker dan de zit bij het protestcomité – we hebben geproost op een mooie dag, en het protest niet doorgezet.

De opluchting bij het team was groot; zoals één van de ter zake kundige bemanningsleden het zei: “Als iets het lichaam wil verlaten, moet je het niet tegenhouden”. Een knallende afsluiting zullen we maar zeggen – of tenminste opluchting.